پس از اجرای درسنامهی آکادمیک و ارائهی درس «عقل و هوای نفس» و درگیری ذهن دانشآموزان با این موهبت الهی و تثبیت جایگاه انسان در نظام هستی، در جلسهی دوم، تاکتیکهای دفاعی حضرت زهرا سلاماللهعلیها را به شکلی داستانی و روایی برای آنان بیان کردم.
چشمان دانشآموزان اشکبار شد. در این میان، یکی از دانشآموزان برخاست و درحالیکه اشکهایش جاری بود، گفت: «خانوم! اگه مردم مدینه عقل خودشون رو به کار میگرفتن، حضرت زهرا تنها نمیموند! امروزم اگه ما از این نعمت استفاده نکنیم، جایگاهمون از حیوونهام هم پایینتر میاد و کاری بدتر از مردم مدینه در حق امام خودمون انجام میدیم.»
این سخنان را گفت و با هقهق گریه بر صندلی خود نشست و سر بر روی میز نهاد.
نزدیکش رفتم، سرش را بوسیدم و گفتم: «راست میگه دوستتون؛ اگه ما به امام خودمون توجه نکنیم، زحمات حضرت زهرا رو ناسپاسی کردیم و فرزندشون همچنان در غربت تنها میمونه.»
✍️خانم معصومه پناهی
