در نخستین جلسهی درس «آکادمیک عمومی» با دانشآموزان پایه دهم انسانی، تصمیم گرفتیم بحث را با یک چالش ساده آغاز کنیم.
بارش افکار بچهها آنقدر زیاد بود که فرصت نوشتن همهی ایدهها روی تخته را پیدا نکردم.
اما نکتهی دلگرمکننده این بود که شور و هیجان گفتوگو در کلاس موج میزد. بچهها مشتاق بودند نظرشان را مطرح کنند و به حرفهای هم گوش دهند.حتی آن چند نفر از دانشآموزان که معمولاً خجالتی بودند و کمتر در بحثها شرکت میکردند، اینبار داوطلب شدند تا صحبت کنند.
برای من، همین لحظه ی مشارکت دانش آموزان خجالتی و نیمه خاموش، یعنی یک پله رشد تربیتی و نشانهای از اعتمادبهنفس و احساس تعلق به جمع.
به دلیل کمبود وقت، بحث ناتمام ماند. قرار شد هرکدام از بچهها تا جلسهی بعد، یکی از چالشهای شخصی زندگی خودشان را بنویسند تا با هم بررسی کنیم و یاد بگیریم چگونه میشود از دل چالشها، مسیر رشد را پیدا کرد.
✍️ خانم حیدری
